SPIER Sportmassage » Geen categorie

Verslag Estafette 2010

Jan Slootweg — Sun, 20 Jun 2010 15:50:52 +0000

12 UURS ESTAFETTE BIJ HAAG 20 juni 2010
De derde zaterdag in juni is de dag dat de 12uurs estafette plaatsvindt op het terrein van Haag Atletiek. Zo ook dit jaar en ook de deelname van de teams voor (S)Mile 17. Het begint eigenlijk al veel eerder als Patty zoekende is naar deelnemers die van ‘s morgens 09.00 tot 21.00 uur rondjes van 1854 mtr willen lopen in teams van 6 personen. Dit jaar was de insteek een snel team en een iets minder snel team. Ik werd aangewezen om het snellere team te versterken. Als de teams compleet zijn, volgt de inschrijving en op de vrijdagmiddag voorafgaand aan de dag van de estafette, het opzetten van de partytent, dichtbij de ingang van het veld want daar was ook elektriciteit aanwezig. Er moest dit jaar een TV mee want tussen de rondes lopen door, wilde men wel op de hoogte blijven van de prestaties van het Nederlandse voetbalelftal. Ik ga hier niet over schrijven want er wordt al genoeg over dit fenomeen via de diverse media rondgestrooid.
Zaterdagochtend kijk ik uit het raam, winderig en donkere wolken aan de hemel. Lekkere dag om heerlijk buiten te zijn. Tas vol kleding, lekkernijen en drie stretchers achterin de auto rijd ik iets voor achten naar Haag. Auto op het terrein (nu kon het nog), spullen uitladen en de partytent voorzien van zijwanden. De andere deelnemers komen om beurten aan. Zenuwachtig kijkend naar het weer. Wat moet ik straks aan en wie begint er? Binnen Mile 17 was er een ander schema ingevoerd met vier lopers en na elke 16 rondes een wissel van twee lopers. Langer rust en kans voor sommigen om toch maar niets van het voetbal te missen (heb ik het er toch weer over). Om 09.00 uur klinkt dan het startschot en daar gaan we. Iedereen nog fris, net als het weer, om dan na één ronde je aflosser aan te tikken. Een hele verbetering was het pad achter Haag. Vorig jaar nog vele gele markeringen voor de slechte stukken, dit jaar een gele streep op het 1km punt en verder goed te belopen. Vorig jaar gingen we linksom, dit jaar weer ouderwets rechtsom. Ik zat in het eerste viertal met Aad en Ronald Kwakkelstein en Roel vd Burg. De andere twee, René vd Kleij en Tim de Ruiter hadden nog even rust. Na 16 rondes namen René en Tim de plaats in van Aad en mij. We stonden op dat moment na iets meer dan 2 uur lopen op de vierde plaats. Wederom 16 rondes later, maakten Roel en Ronald plaats voor Aad en mijzelf. Nog steeds vierde. Dit ging zo nog langere tijd goed tot daar toch de eerste pijntjes hun intrede deden en de rondetijden omhoog gingen. Nog steeds vierde. Laat in de middag moest Ronald opgeven vanwege knieklachten, waarop ik besloot zijn deel over te nemen. ik had nog nergens last van en het tempo zat er nog goed in. Echter team nummer vijf kwam steeds dichterbij (tussenstand na 11 uur waren wij nog steeds vierde) en ondanks vele aansporingen en dreigementen zijn we er niet in geslaagd om deze plek vast te houden en met een gering verschil van 113 meter hebben we onze plek verloren. Door wie en hoe laat ik in het midden. Het is jammer maar volgend jaar beter met echte snelle lopers (wie durft). Ondanks dit alles en de regenbuien tussendoor was het weer leuk. Of we volgend jaar het nieuwe loop- wisselschema weer hanteren weet ik nog niet. Even afwachten wat de anderen hiervan vinden.
Over Smile 17 weet ik niet veel te vertellen. Ze zaten in dezelfde tent en liepen allemaal hun rondes achter elkaar. Voor hun geen afwijkend loopschema en om beurten trotseerden zij de 1854 meter. Smile 17 had later niet veel te “smilen” Het tempo zakte in en ze werden ingehaald door de “schildpadden”. What’s is in a name. Zeer lange tijd heeft het er naar uit gezien dat dit werd rechtgezet, met hulp van het Turtle team (blessure) maar de eindsprint was te laat ingezet. Smile 17 had de laatste plek stevig in handen en gaven die niet meer af.
Om 21.00 uur klinkt het eindschot en worden de restmeters opgenomen. 153498 meters is de afstand die Mile 17 totaal heeft afgelegd en 131618 meters voor Smile 17.
De partytent wordt ingepakt, kleding in de tassen en alles weer naar de auto. Handenschuddend, hier en daar een traan of was het de regen. Iedereen dank voor de ondersteuning, inschrijving en wat er nog meer bijhoort
Volgend jaar derde zaterdag in juni: Wie is er dan bij om zichzelf helemaal te geven om bovenstaande resultaten te verbeteren.
Met snelle loopgroeten Jan

Roparun 2010

Jan Slootweg — Wed, 26 May 2010 20:04:08 +0000

Afgelopen weekend was het dan weer zover. De Roparun, al voor de 19e keer, de langste estafette loop over meer dan 500 kilometer. Een team bestaat uit max 8 lopers en verder dan chauffeurs voor de diverse bussen, fietsers, masseurs, catering en de teamcaptain. Team 138 Defensie Helikopter Command bestond uit 29 personen. Het is een hele klus om een team compleet te krijgen. De uiteindelijke lopers geven aan de teamcaptain hun looptijden door, gelopen tijdens wedstrijden, en daar wordt dan het totale loopgemiddelde van het team mee berekend. Voor ons was dat 12,9 km/u. Naar de organisatie hebben we 12,7 opgegeven want je weet niet hoe je je houdt gedurende de race. Als voorbereiding heb ik enkele 1/2 marathons gelopen en daarnaast 4 x per week een looptraining. Als team hebben we in de buurt van Den Helder een trainingsloop gedaan over 50 km, compleet met busjes, fietsers en natuurlijk de lopers. beoefend werd het wisselen tussen de lopers en loopteams.
De lopers worden dan in twee groepen van 4 lopers verdeeld zodat iedere groep ongeveer sterk cq snel is. Bij zo’n loopgroep horen dan 2 fietsers om gedurende de loop bij de loper te blijven cf het reglement. Verder een klein busje met 2 chauffeurs om je te verplaatsen en je spullen mee te nemen. Verder dienen de fietsers en de chauffeurs goed hun opgegeven route te bestuderen, want er niets vervelender dan verkeerd te lopen en daardoor meer kilometers te maken dan nodig. In elk busje gaan ook nog eens drie extra fietsen mee omdat je op sommige stukken niet met de bussen mag komen en dan moeten de lopers tussen hun loopbeurten op de fiets mee. De meest gebruikte taktiek is om met de lopers elke keer een kilometer te lopen om dan te worden afgelost door een van de andere drie uit het busje. Met z’n vieren loop je dan een vooraf afgsproken afstand. Daar wacht dan het andere viertal met hun eigen bus 9met fietsen), fietsers en chauffeurs. Wij hadden ook nog een grote touring bus mee voor de rest van ons team. Achterin waren de banken eruit gehaald om daar te kunnen slapen op de zelfgemaakte bedden. Wat heb je dan nog meer mee: Voedsel en drinken, kookgerei, massage tafels en agregaat, stoelen, tafels noem het maar op. Terwijl het andere viertal verder gaat met lopen kun je eten, massage en rusten. Alles inpakken en door naar de volgende grote wisselplaats. De snelheid en de te lopen afstand bepalen je rusttijd want je moet wel op tijd wakker worden om weer te eten, evt een massage en te kleden voor je volgende “etappe”. Veel meer dan een anderhalf uur slaap heb je niet om dan wederom zo’n 50 kilometer te lopen. Dit gaat dan zo de hele race door. De tweede nacht is killing. Je hebt dan al weinig geslapen en moet dan weer een nacht door.
Zaterdagochtend naar Parijs en daar aangekomen gegeten en alles nogmaals doorgenomen en de spullen verdeeld over de busen. Vanwege ons opgegeven snelheid moesten we om 22.07 uur starten. De langzamere teams waren al eerder gestart. Dit was bepaald door de opgegeven snelheid en aankomst rond 15.00 uur op de Coolsingel. Voor ons waren meer dan 240 teams al gestart van de 275. Ik zat in team B en mocht daarom eerst even rusten om dan rond 01.30 de voorbereidingen te treffen voor mijn eerste “etappe” over 54 kilometer. De snelheid zat er met 13,91 km/u goed in. Het andere loopteam vindt dat niet leuk want hoe sneller wij lopen hoe korter hun rust. Dit gaat dan de hele nacht en dag door. Je ritme is lopen, massage/eten, rusten/slapen en wakker worden voor je volgende sessie. Ondanks dit wisten we toch het gemiddelde hoger te houden dan opgegeven. Hierdoor haal je ook steeds meer langzamere teams, die werken als een rode lap. Aan het begin van de tweede avond kregen we de melding dat de grote bus kapot was, iets met de koeling. Wij moesten starten en zijn gewoon gegaan. Via de telefoon hoorden we later dat we rustig aan konden doen want het vervangen cq repareren van de bus zou 4 uur duren. Het tempo ging omlaag naar 12 km/u en de stemming zakte ook iets. Dit is geen leuk bericht als je net lekker in Belgie door Zele loopt. Door deze stad loop je 7 km over een rode loper en de andere drie op de fiets. Gaaf om daar doorheen te lopen, een en al feest. Toen we weer bij elkaar waren kregen we een telefoontje dat de bus heel was: Gas geven en het tempo ging weer boven de 13. Omdat de bus te laat was vertrokken naar de volgende wisselplaats moesten wij door naar een volgende gelegenheid om ook het andere team de gelegenheid te geven voor rust en voorbereiding. Ondanks deze extra kilometers waren we daar eerder dan gepland en was de aflossing niet klaar om te vertrekken. Dat heeft wel wat tijd gekost. Ondanks dit bleven we gaan als een speer en haalden we steeds meer teams in. Teams die 6 uur eerder waren gestart. Bij de laatste grote wissel was het toch over voor de grote bus. Die moest worden omgewisseld. Dan is het een voordeel dat je bij Defensie werkt en via je contacten dit kan regelen. De lopers gingen gewoon door om door allerlei Nederlandse feestende steden te lopen, Steenbergen, Bergen op Zoom met een speciale ronde over het marktplein en bordes van het stadhuis. Burgemeester op de stoep voor de “high five” . Vanaf Klaaswaal kwamen dan de twee loopteams bij elkaar om dan zonder busondersteuning de laatste 38 kilometer verder te gaan. Zeven lopers op de fiets, bijgestaan door de twee reguliere fietsers met de route en zo door naar de Coolsingel. Dit betekent 7 kilometer fietsten en dan 1 kilometer hardlopen. Vreemde gewaarwording om na het fietsen te hardlopen. In het begin willen je benen niet (komt ook waarschijnlijk door de vermoeidheid) echt van start. Over de Erasmusbrug bij het laatste checkpoint wordt dan de tijd stop gezet. Rustig dribbelen naar het instapvak naar de rest van het team. Die waren na Klaaswaal al naar Rotterdam gereden. Iederen verzamelen voor de laatste 500 meter om dan met gehele team over de streep te gaan, onder luid applaus van de menigte. Lopers op een lijn en met een brok in je keel over de streep. Ja en dan daarna. Vermoeid, bezweet als je bent gaat het eerste biertje er goed in, snel gevolgd door een tweede. Daarna met de hele club naar de Van Ghent Kazerne om daar te douchen en schone kleren aan te trekken. napraten en dan naar huis. Ik mocht onderweg bij de McDonald langs de A13 uistappen (daar was ik zaterdagochtend ook ingestapt) en verder naar huis. Lekker eten ipv drankjes en snelle hapjes om later op de bank laat je alles nog een keer de revue passeren. Het was weer mooi.
Uiteindelijk zijn we als 8e team over de streep gegaan (232 teams ingehaald, bijna 7 kwartier voor de geplande eindtijd van 14.59.58 om met de tijdrangschikking van 39.08 uur met een gemiddelde van 13.26 km/u op de 19e plaatst te eindigen. Niet slecht. Volgend jaar weer: ik weet het nog niet. Dit was mijn 5e keer. O ja de dag erna geen spierpijn, tijdens het lopen soms last van een irritante achilles pees maar daar viel mee te lopen. Dat is trouwens ook al weer weg.

Kijk voor de laatste updates, tijden en meer video beelden eens op www.roparun.nl
Met de hartelijke loopgroeten Jan

Voorbereiding Roparun 2010

Jan Slootweg — Tue, 27 Apr 2010 18:14:02 +0000

De Roparun is een loopevenement van meer dan 530 kilometer waarbij mensen, in teamverband, een sportieve prestatie leveren om op die manier geld op te halen voor mensen met kanker. Helpt u ook mee. Wanneer is dan de Roparun. Net als vorig jaar tijdens het Pinksterweekend

Ik doe hieraan mee als loper van het team Defensie Helicopter Commando, teamnr 138.

Ons team bestaat uit 28 personen waarvan 8 lopers. je hebt ook chaufeurs, fitesters, cateraars en masseurs nodig. Niet te vergeten de teamcaptain. Dit alles gaat dan met drie bussen (1 grote touringbus en 2 kleinere ) op zaterdagochtend vanuit Den Helder naar Parijs. Zelf stap ik bij de McDonald in langs de A13. In Parijs aangekomen worden de busjes ingericht voor de loopgroepen. Een loopgroep bestaat uit 4 lopers , 2 fietsers en 2 chauffeurs. Met zo’n groep loop je dan een groot aantal kilometers, 45 tot 55 km, afhankelijk van de grote rustplaatsen waar de wissels plaatsvinden. Iedere loper loopt 1 kilometer om dan afgelost te worden. 3 kilometer verder ben jij weer an de beurt. Het kleinere busje rijdt met je op naar de tussenwisselplaatsen en tijdens het lopen wordt je begeleitd door 2 fietsers (1 voorop en 1 achterop volgens het regelement). De andere loopgroep gaat met de grote bus en kleine bus naar het rustpunt/wisselplaats en heeft dan een paar uur rust. Via mobiele telefoons houden we elkaar op de hoogte hoelang nog voor het aflossen. Dan mag de andere loopgroep en de andere groep heeft rust. Eten, verzorging en slapen tijdens de verplaatsing naar het volgende wisselpunt. Een 3 kwartier van te voren wakker worden, kleden, eten evt snel masseren en dan gereed voor de aflossing en zo gaan we dan door tot in Rotterdam. Nu zijn er ook stukken in het parcours waar geen auto mag komen. Dat betekent dat ook de andere drie lopers op de fiets moeten en dan moet je dus na het lopen van je kilometer op de fiets tot je weer aan de beurt bent. Wij starten op zaterdagavond om 22.07 uur om dan met een opgegeven gemiddelde van 12,7 km/u naar Rotterdam te hollen. Richttijd Coolsingel is maandag 15.00 uur, maar we zullen wel eerder aankomen.

Wat neem je dan allemaal mee in de drie bussen. Etetn, eten eten, drinken, drinken, drinken, kookgerei, fietsen (11 stuks), beddegoed – de achterste helft van de grote touring bus in ingericht met bedden- , massagetafels en verzorgingsspullen. Verder heeft iedereen zijn eigen loop- en fietskleding mee en prive spulletjes zoals zonnebril, MP3 speler e.d.

Voor meer info kijk op www.roparun.nl en steun het goede doel. De Roparun steunt mensen met kanker, kunnen wij op uw steun rekenen?Warmlopen voor een gezamenlijk doel en het verbeteren van de levensomstandigheden van kankerpatiënten, dat is de Roparun

Verslag 12 uurs estafette 2009

Jan Slootweg — Mon, 22 Jun 2009 19:23:40 +0000

20 juni 2009 is weer zo’n dag die je niet snel zal vergeten. Niet zozeer dat dit de zaterdag voor Vaderdag is maar vooral omdat we deelnamen aan de befaamde 12 uurs estafette van Haag Atletiek. Dit jaar waren we met twee teams vertegenwoordigd, nml Mile 17 en Smile 17. Patty, als grote drijfveer achter deze twee teams had voor een spannende teamverdeling gezorgd. Maar hoe begin je eigenlijk aan dit evenement. Eigenlijk al op de vrijdagmiddag als we dan bezig zijn op het middenterrein van Haag om de, nieuw aangeschafte, partytent op te zetten. De grote groene scouting tent was dit jaar niet van de partij. Na wat puzzelwerk door Patty, Rob en ondergetekende stond daar dan de partytent, zonder zijwanden, want door de stevige wind leek het ons verstandig deze niet op te hangen. Dat zou de volgende ochtend moeten gebeuren. Dan is het zaterdagochtend rond acht uur als ik mijn auto, volgeladen met stretchers, tafel en Sticks en daartussen ergens mijn eigen tas met loopspullen het terrein opdraai van Haag. Een paar keer heen en weer lopen om alle spullen bij de tent te krijgen en dan jezelf opladen voor de estafette. Volgens de teamindeling mocht ik als startloper voor Smile17 als eerste starten. Dat is meestal zo met startlopers anders hadden ze daar wel andere naam voor bedacht, bv tweede loper en ga zo maar door met aftellen. Nu was het maar tot zes want daarna moest de startloper (ik dus) weer aan de bak. Het was voor mij toch alweer drie jaar geleden dat ik aan dit evenement heb meegedaan als loper. Voorgaande jaren van de partij als begeleider/masseur omdat ik vanwege een langdurige achillespees blessure niet als loper mee kon doen. Belangrijke vraag voor mij was dan ook of de pees het zou houden.Nadat iedereen zich had gemeld bij de partytent, ondertussen al met zijwanden, was er voor mij nog een verassing. Patty vroeg of ik haar even wilde helpen om nog iets op te zetten. Wat bleek, kreeg ik een beachflag (Engels voor strandvlag) aangeboden met daarop mijn “bedrijfsnaam” SPIER en afkorting. Naar bleek was dit een geste van een aantal zeer bevriende lopers. Arend en Mieke bedankt (en evt. alle andere die hieraan hebben meegedaan). Natuurlijk zijn hiervan enkele foto’s gemaakt en daarna de groepsfoto met beide teams. Iedereen in het juiste tenue, het ondertussen al overbekende rode Mile 17 T-shirt. Dank aan de hoofdsponsor, die toch weer een aantal loopfanaten bij elkaar had gevonden om aan dit unieke evenement mee te doen. Sommige zijn verslaafd want die zie je elk jaar weer terug. Startnummers uitdelen, chip controleren en je polsbandje om. Dit ter controle van de baan commissie zodat er geen illegale lopers zouden deelnemen. Niet voor de gratis drankjes en hapjes, uit de sportkantine, zoals in sommige vakantie ressorts. Wel was er genoeg te eten en te drinken meegenomen door cateraar Fesevur. Dit bestond uit fruitsalade, pannenkoeken, pasta, eierkoeken, sultana’s en fruit. Van de honger omkomen zouden we dus niet. Verder was er door de sponsor JustGoForFit sportdrank H3O van Herbalife ter beschikking gesteld. Dit ter verbetering van de prestaties. Bedankt MoniqueOndertussen was de grote wijzer richting de twaalf gekropen en de kleine bijna op de negen. Tijd om te verzamelen bij het startvak, heel belangrijk als startloper, om daar te horen dat we nu linksom moesten en niet zoals voorgaande jaren rechtsom. Om 09.00 uur was daar dan eindelijk het startschot. Samen met de sololopers van 6 en 12 uur gingen de estafettelopers van start. Het park uit en linksaf de Laan van Poot op om bij de ingang Fuutlaan linksaf het duinenpad op te gaan. Lang vals plat met vele gele cirkels om de slechte plekken aan te geven. Aan het einde kort na beneden om dan weer, hoe kan het anders, linksaf richting de ingang van Haag. Daar weer linksaf om na nog een halve ronde over de atletiekbaan dat spreekwoordelijke stokje over te geven aan Frank. Mijn medestarter Ronald Kwakkelstein, voor Mile 17 mocht even later zijn stokje overgeven aan Tim. De andere lopers hadden het wel naar hun zin om samen met de “tegenstander” op te lopen. Dit hield in dat na zes lopers er nog geen afscheiding was tussen beide teams. Goed verdeeld Patty. Maar even later was daar toch het verschil en liep Smile 17 langzaam uit op Mile17. Na ongeveer vijf uur gelopen te hebben was daar dan de eerste ronde achterstand voor Mile 17. Later kwam daar nog een tweede bij. Op de baan en in de duinen werd er hard gevochten om een plek maar bij de partytent was alles weer (eier)koek en ei. – veel eieren in deze zin -. Er werd lekker gelopen al had ik wel het idee dat sommige onderweg koffie hadden gedronken of waren gevallen. Verdwalen ging niet want de route was afgezet met lint en wat is er nu makkelijker dan vier keer linksaf. Het mocht de pret niet drukken want we moesten nog zolang. Tot laat in de middag bleef ons gemiddelde boven de 12 km/u om aan het eind van de dag te zakken tot net onder de twaalf. Stel je eens voor dat je onderweg geen koffie drinkt, dan gaan we nog harder. Dat is voor volgend jaar. Maar toch allemaal goed gedaan hoor. Er werd ook veel gebruik gemaakt van de Stick, de tandenborstel voor vermoeide spieren. Bedankt SPIER. Blessures bleven uit en er werd minder geklaagd over spierpijn. Hoewel de meesten zeer te spreken waren over de Stick heeft dat niet geresulteerd in een hoge verkoop. Sterker nog, nihil. Wel veel gehoord – goed ding- maar er een aanschaffen, ho maar. Zo ging de dag dan langzaam voorbij, het bleef lekker loopweer, soms wat veel wind, maar niet te warm. Na drieënveertigduizend tweehonderd seconden klonk daar het eindsignaal. We vallen in elkaars armen, felicitaties over en weer en bij de meesten een diepe zucht – aaahhhhh eindelijk afgelopen. Is het voor de start al hectisch, na het eindsignaal is dat weer. Alles bij elkaar zoeken en de partytent weer inpakken. Past dus nooit meer in de doos. Stretchers inklappen en weer een aantal keren naar de auto lopen om daar alles in te laden. Even snel een lekker koud glas bier, bedankt Tim. Dit goudgele vocht had al de juiste kleur, want ik had ergens eens gelezen dat je net zolang na een sportinspanning moet blijven drinken tot je urine weer lichtgeel is. Dan handenschuddend, iedereen bedankend voor de inzet en samenwerking, voor de laatste maal naar de auto. Instappen en naar huis om daar alle inspanningen van je af te spoelen onder het gemalen water. Effe op de bank de dag de revue laten passeren om dan te bemerken dat je niets meer snapt van de film als je je ogen weer open doet. Na een goede nachtrust genieten van Vaderdag en denken aan volgend jaa. rMede- en tegenstanders, cateraars en supporters, bedankt voor de dag. En Patty als hoofdsponsor MILE 17 mag zeker niet ontbreken in dit rijtje. Het was weer top.Namens SPIER (Jan Slootweg) gegroet